عمر و نبش قبر فاطمه (س)

طبري مي نويسد : آن شبي كه فاطمه را دفن كردند ، در بقيع چهل قبر تازه ساختند . وقتي مسلمانان فهميدند بانو وفات كرده ، به بقيع آمدند . ناگاه چهل قبر در برابر خود يافتند . نتوانستند مزار بانو را از ميان ساير قبرها تشخيص دهند . ضجه هاي مردم بلند شد و همديگر را سرزنش مي كردند . مي گفتند : پيامبرتان جز يك دختر در ميان شما باقي بگذارد ، او نيز فوت كرد و دفن شد ، ام شما در وفاتش حضور نمي يابيد ، بر او نماز نمي گزاريد و حتي قبرش را هم نمي دانيد كجاست ؟!‌ واليان آنها ( ابوبكر و عمر) گفتند : از زنان مومن كسي بيايد اين قبر را بشكافد تا او را بيابيم ، بر او نماز بگزاريم و قبرش را زيارت كنيم .

اين خبر به اميرالمومنين (ع) رسيد . خشمگين بيرون آمد ؛ آن چنان كه چشمانش سرخ شده بود و رگ هايش برآمده بود ، عباي زردي هم كه در هنگامه هاي نبر آن را مي پوشيد ، بر دوش انداخته بود . شمشيرش ذوالفقار را نيز بر كمر داشت ، تا بقيع وارد شد ترس در ميان مردم افتاد . گفتند : اين علي بن ابي طالب است . با همين هيبتي كه مي بينيد آده است ، به خدا سوگند خورده كه اگر حتي يك سنگ از اين قبرها جابه جا شود ، شمشيرش را تا آخرين نفر در ميانتان بيفكند .

عمر و همراهانش با حضرت رو به رو شدند . عمر گفت : چه شده اباالحسن ؟! به خدا ، قبرش را مي شكافيم تا بر او نماز بگزاريم .      علي (ع) دست بر گريبان عمر افكند و او را بلند افكند و او را بلند كرد ، بر زمينش كوبيد و فرمود : سياه زاده ، من حقم را از ترس اين كه مردم از دينشان بازگردند ، رها كردم ؛ اما نسبت به قبر فاطمه اگر تو و يارانت حتي سنگي از آن را پرتاپ كنيد ، به خدايي كه جان علي در دست اوست ، زمين را از خون تان سيراب خواهم كرد. اگر جانت را مي خواهي ، عمر !

ابوبكر وقتي حضرت علي (ع) را به اين حال ديد ، گفت : اباالحسن ، به حق رسول خدا و به حق همان كه بر عرش است ، رهايش كن . ما كاري را كه تو نخواهي انجام نمي دهيم .

راوي مي گويد : حضرت دست از او برداشت . مردم هم پراكنده شدند و ديگر به تصميم خود بازگشتند

نقل از جرعه وصال